Η προσέγγιση πιθανότητας

Ένας πρωτοπόρος που συνέβαλε στην κίνηση της θεωρίας οργάνωσης προς την προσέγγιση πιθανότητας ήταν ο Joan Woodward, ο οποίος μελετά την επίδραση της τεχνολογίας στην οργάνωση. Το Woodward διαπίστωσε ότι πολλές παραλλαγές στη δομή οργάνωσης συνδέθηκαν με τις διαφορές στις τεχνικές κατασκευής. Woodward που επισημαίνεται σαν:

Οι "διαφορετικές τεχνολογίες επέβαλαν τα διαφορετικά είδη απαιτήσεων, και αυτές οι απαιτήσεις έπρεπε συνερχόμενος μέσω μιας κατάλληλης δομής. Οι εμπορικά επιτυχείς εταιρίες φάνηκαν να είναι εκείνες στις οποίες η λειτουργία και η μορφή ήταν συμπληρωματικέσ.

Διάφοροι συντάκτες έχουν αναπτύξει περαιτέρω μερικά ides της σκέψης πιθανότητας. Ένας από αυτούς τους σημαντικούς συνεισφέροντες είναι james D. Thompson, η ο οποίος εργασία στον τομέα της επίδρασης της τεχνολογίας στην οργάνωση είναι ήδη ένας κλασικός.

Θ*Τχομπσον υποστήριξε ότι οι οργανώσεις που δοκιμάζουν τα παρόμοια τεχνολογικά προβλήματα θα συμμετάσχουν σε παρόμοια συμπεριφορά.

Η διαχείριση προσεγγίσεων άποψης πιθανότητας από μια συνολικά διαφορετική προοπτική από τα επίσημα σχολεία της διαχείρισης. Σχολεία κλασσικής, τα συμπεριφοριστικής, και διοικητικής επιστήμης υπέθεσαν μια καθολική προσέγγιση. Πρότειναν την ανακάλυψη των διοικητικώναρχών"ένας-καλύτερος-τρόπων " που εφάρμοσε τις ίδιες τεχνικές σε κάθε οργάνωση. Εντούτοις, οι πεπειραμένοι διευθυντές ξέρουν ότι δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν όμοια όλοι οι άνθρωποι και οι καταστάσεις. Επομένως, η προσέγγιση πιθανότητας υποστηρίζει ότι οι καθολικές λύσεις και οι αρχές δεν μπορούν να εφαρμοστούν στις οργανώσεις. Στους απλούς όρους, η θεωρία πιθανότητας προτείνει ότι ποιοι διευθυντές κάνουν στην πράξη εξαρτώνται από, ή εξαρτάται από, ένα δεδομένο σύνολο περιστάσεων - μια κατάσταση.

Η προοπτική πιθανότητας μας λέει ότι η αποτελεσματικότητα των διάφορων διευθυντικών πρακτικών, των μορφών, των τεχνικών, και των λειτουργιών θα ποικίλει σύμφωνα με τις ιδιαίτερες περιστάσεις του στόχου situation..Management's πρόκειται να ψάξει για τα σημαντικά απρόβλεπτα έξοδα. Οι κύριοι καθοριστικοί παράγοντες της άποψης πιθανότητας αφορούν τα εξωτερικά και εσωτερικά περιβάλλοντα της οργάνωσης. Εντούτοις, η προσέγγιση πιθανότητας δεν είναι χωρίς κριτικούς της. Το σημαντικό πρόβλημά του είναι ότι συχνά χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για την μη απόκτηση της επίσημης γνώσης για τη διαχείριση. Αυτή η επίσημη μελέτη της διαχείρισης βοηθά τους διευθυντές να αποφασίσουν ποιοι παράγοντες είναι σχετικοί σε αυτά που οι καταστάσεις και τα ορισμένα στοιχεία της πρέπει να χρησιμεύσουν ως ένα ίδρυμα για τη συνεχή αύξηση και οι εξελίξεις.