Διαδικασία προγραμματισμού

1. Δήλωση των οργανωτικών στόχων.
2. Εναλλακτικοί τρόποι λιστών τους στόχους.
3. Αναπτυσσόμενος τις εγκαταστάσεις στις οποίες οι εναλλακτικές λύσεις είναι βασισμένες.
4. Επιλέγοντας την καλύτερη εναλλακτική λύση για την επίτευξη των στόχων.
5. Ανάπτυξη των σχεδίων για να ακολουθήσει την επιλεγμένη εναλλακτική λύση.
6. Τοποθέτηση των σχεδίων στη δράση.

Σχέδιο

Η έκβαση της λειτουργίας προγραμματισμού είναι ένα σχέδιο, ένα γραπτό έγγραφο που διευκρινίζει τα σχέδια δράσης που η οργάνωση θα πάρει.

Διαστάσεις των σχεδίων.

Το Kast και Rosenzweig έχουν δείξει ότι ένα σχέδιο έχει τέσσερις σημαντικές διαστάσεις:

* Repetitiveness. Η repetitiveness διάσταση περιγράφει το βαθμό στον οποίο το σχέδιο χρησιμοποιείται επανειλημμένως.

* Χρόνοσ. Η χρονική διάσταση του σχεδίου είναι το μήκος του χρονικού διαστήματος οι καλύψεις σχεδίων.

* Πεδίο. Περιγράφει τη μερίδα του συνολικού συστήματος διαχείρισης στο οποίο το σχέδιο στοχεύουν. Μερικά σχέδια σχεδιάζονται για να καλύψουν μόνο μια μερίδα του συστήματος διαχείρισης άλλα σχέδια αναπτύσσονται για να καλύψουν ολόκληρο τον ανοικτό το σύστημα διαχείρισης: το οργανωτικά περιβάλλον, η εισαγωγή, η διαδικασία και τα αποτελέσματα.

* Επίπεδο. Η διάσταση επιπέδων ενός σχεδίου δείχνει το επίπεδο της οργάνωσης στην οποία το σχέδιο στοχεύουν.

Τύποι σχεδίων. Στην ανάπτυξη των σχεδίων για την επίτευξη των στόχων, οι διευθυντές έχουν διάφορους τύπους στη διάθεσή τους. Ο δημοφιλέστερος τρόπος να περιγραφούν τα σχέδια είναι από το εύρος τους. Είναι δύο κύριοι τύποι σχεδίων: στρατηγικά σχέδια και λειτουργικά σχέδια. Τα σχέδια μπορούν επίσης ταξινομημένος από την άποψη της ιδιομορφίας τους. Τα συγκεκριμένα σχέδια έχουν καθορίσει σαφώς τους στόχους. Αλλά μερικές φορές οι διευθυντές προτιμούν να χρησιμοποιήσουν τα κατευθυντικά σχέδια για να διευκολύνουν την ευελιξία.

Στρατηγικά εναντίον λειτουργικά σχέδια.

Η διαφορά μεταξύ των στρατηγικών και λειτουργικών σχεδίων αφορά το χρονικό πλαίσιό τους, πεδίο, και εάν περιλαμβάνουν ή όχι ξέρτε το σύνολο οργανωτικών στόχων.

Το στρατηγικό σχέδιο παρέχει την κατεύθυνση για την αποστολή, τους στόχους, και τις στρατηγικές μιας οργάνωσης. Καθορίζει τα βήματα δράσης από τα οποία μια επιχείρηση σκοπεύει να επιτύχει τους στρατηγικούς στόχους. Περιλαμβάνει επίσης τις αποφάσεις που μπορούν πολύ να αλλάξουν το χαρακτήρα ή την κατεύθυνση της οργάνωσης.

Ο τακτικός προγραμματισμός είναι περιορισμένου φάσματος προγραμματίζοντας τις εμφάσεις οι τρέχουσες διαδικασίες του διάφορου μέρους των οργανώσεων.

Τακτική υποστήριξη διαπραγματεύσεων σχεδίων των στρατηγικών σχεδίων και της εφαρμογής ένα συγκεκριμένο μέρος της στρατηγικής της επιχείρησης. Τα τακτικά σχέδια συνήθως αναπτύσσονται για τις οργανώσεις στις περιοχές της χρηματοδότησης, της παραγωγής, των εγκαταστάσεων εγκαταστάσεων, της παραγωγής, και του μάρκετινγκ.

Τα λειτουργικά σχέδια παρέχουν τις λεπτομέρειες για το πώς τα στρατηγικά σχέδια στρατηγικά σχέδια θα ολοκληρωθούν. Αναπτύσσονται για να διευκρινίσουν τα βήματα ενεργειών προς την επίτευξη των λειτουργικών στόχων και για να υποστηρίξουν τα τακτικά σχέδια.

Η διαφορά μεταξύ των στρατηγικών και λειτουργικών σχεδίων αφορά το χρονικό πλαίσιό τους, πεδίο, και εάν περιλαμβάνουν ή όχι ένα γνωστό σύνολο στόχων. Τα λειτουργικά σχέδια τείνουν να καλύψουν τις μικρότερες χρονικές περιόδους. Καλύπτουν επίσης τη στενή περιοχή και ασχολούνται περισσότερο με συγκεκριμένο. Τα λειτουργικά σχέδια προσφέρουν τους τρόπους για αυτούς τους στόχους. Υποθέτουν ότι αυτοί οι στόχοι είναι ήδη γνωστοί. Υπάρχουν δύο κατηγορίες λειτουργικών σχεδίων: σχέδια ενιαίος-χρήσεων και μόνιμα σχέδια.

Μιας χρήσης εναντίον των μόνιμων σχεδίων. Με τις repetitiveness διαστάσεις ως οδηγό, οργανωτικά σχέδια που διαιρούνται συνήθως σε δύο τύπους: μιας χρήσης σχέδια και μόνιμα σχέδια.

Μιας χρήσης σχέδια. Τα μιας χρήσης σχέδια είναι λεπτομερή σχέδια δράσης που πιθανώς δεν θα επαναληφθούν στον ίδιο χρόνο στο μέλλον. Τα μιας χρήσης σχέδια περιλαμβάνουν χαρακτηριστικά τα οργανωτικά προγράμματα, έργα, προϋπολογισμοί. Ένα πρόγραμμα είναι ένα μιας χρήσης σχέδιο με σκοπό να επιτύχει τους σημαντικούς, one-time οργανωτικούς στόχους. Τα έργα είναι οι μικρότερες και χωριστές μερίδες των προγραμμάτων. Οι προϋπολογισμοί είναι δηλώσεις των οικονομικών πόρων που δεσμεύονται για τις συγκεκριμένες δραστηριότητες σε μια δεδομένη χρονική περίοδο.

Μόνιμα σχέδια. Τα μόνιμα σχέδια είναι τρέχοντα σχέδια επειδή εστιάζουν στις οργανωτικές καταστάσεις που εμφανίζονται επανειλημμένα. Τα παραδείγματα των μόνιμων σχεδίων περιλαμβάνουν τις πολιτικές, τις τυποποιημένες διαδικασίες, και τους κανόνες. Η πολιτική είναι ένας γενικός οδηγός στη δράση. Οι τυποποιημένες διαδικασίες είναι σχέδια που περιγράφει μια σειρά βημάτων για την ολοκλήρωση μερικών συγκεκριμένων στόχων. Ένας κανόνας είναι ένας λεπτομερής οδηγός στη δράση. Περιγράφει πώς μια συγκεκριμένη δράση πρόκειται να εκτελεσθεί.

Προγραμματίζοντας χρονικός ορίζοντας

Οι χρονικοί ορίζοντες είναι μακροπρόθεσμος, ενδιάμεσος όρος, και βραχυπρόθεσμο.

Ο μακροπρόθεσμος προγραμματισμός περιλαμβάνει τους στρατηγικούς στόχους και τα σχέδια και μπορεί να επεκταθεί μέχρι πέντε έτη στο μέλλον.

Ενδιάμεσος- ο προγραμματισμός όρου περιλαμβάνει τους τακτικούς στόχους και έχει έναν χρονικό ορίζοντα από το ένα έως δύο έτη.

Ο βραχυπρόθεσμος προγραμματισμός περιλαμβάνει τους λειτουργικούς στόχους για τα συγκεκριμένα τμήματα και τα άτομα και έχει έναν χρονικό ορίζοντα ενός έτους ή λιγότεροι.

Το πρόβλημα με αυτούς τους ορισμούς είναι ότι αποτυγχάνουν να αναγνωρίσουν τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των οργανώσεων. Πρέπει να παρατηρήσουμε τη στενή σχέση μεταξύ των κατηγοριών κοντός-όρου και της προηγούμενης συζήτησης των στρατηγικών, τακτικών, και λειτουργικών σχεδίων. Επειδή τα στρατηγικά σχέδια περιλαμβάνουν και τα μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα σχέδια.

Σχέδια πιθανότητας

Ο προγραμματισμός πιθανότητας είναι η ανάπτυξη των εναλλακτικών σχεδίων που τοποθετούνται ουσιαστικά εάν ορισμένα απροσδόκητα γεγονότα εμφανίζονται. Υπάρχουν τέσσερις λόγοι για ή πλεονεκτήματα στον προγραμματισμό πιθανότητας:

1) βοηθά την εταιρία να πάρει σε μια καλύτερη θέση να αντιμετωπίσει τις απροσδόκητες εξελίξεις
2) indecision, η αβεβαιότητα, και οι καθυστερήσεις μειώνονται όταν συμβαίνει κάτι ασυνήθιστο
3) οι απαντήσεις των εταιριών είναι πιθανό να είναι καλύτερη σκέψη έξω και λογικότερος και
4) οι διευθυντές αναγκάζονται να σκεφτούν από την άποψη των πιθανών εκβάσεων, παρά ακριβώς την πλέον πιθανή έκβαση.