Στρατηγικός προγραμματισμός ως πλαίσιο για την καινοτομία

Τα συστήματα μπορούν να γίνουν άκρες σε τους και να διώξουν τη δημιουργικότητα, την καινοτομία, και την ανάπτυξη νέων προϊόντων και αγοράς, χωρίς τις οποίες ο περισσότερος επιχειρησιακός κύβος (Schon 1971). Επομένως, μια σημαντική ανάγκη για τις οργανώσεις είναι να σχεδιάσουν τα συστήματα που προωθούν τη δημιουργικότητα και αποτρέπουν τη συγκέντρωση και τη γραφειοκρατία από τον πνιγμό των wellsprings της επιχειρησιακών αύξησης και της αλλαγής (taylor 1984).

Η προσέγγιση πλαίσιο-για-καινοτομίας στον εταιρικό στρατηγικό προγραμματισμό στηρίζεται σε πολλά από τα στοιχεία των προσεγγίσεων που συζητούνται ανωτέρω, όπως οι μέθοδοι ανάλυσης ΑΓΓΑΡΕΙΑΣ και χαρτοφυλακίων. Εντούτοις, αυτή η προσέγγιση διαφέρει από προηγούμενες δεδομένου ότι υπογραμμίζει (1) καινοτομία ως στρατηγική, (2) συγκεκριμένες διοικητικές πρακτικές να υποστηριχθεί η ανάπτυξη στρατηγικής (π.χ., ομάδες προγράμματος ομάδες επιχείρησης διαφοροποίηση νέο προϊόν και ποικίλες οργανωτικές τεχνικές ανάπτυξης),(3) ενός οράματος της επιτυχίας που παρέχει στα αποκεντρωμένα και επιχειρηματικά μέρη της οργάνωσης ένα κοινό σύνολο στόχων superordinate προς το οποίο να εργαστεί, και (4) παγιοποιούν ενός επιχειρηματικού πολιτισμού επιχείρησης (Pinchot 1985).

Η δύναμη της προσέγγισης είναι ότι επιτρέπει την καινοτομία και το επιχειρηματικό πνεύμα διατηρώντας τον κεντρικό έλεγχο.

Οι αδυναμίες της προσέγγισης είναι που χαρακτηριστικά γίνονται ως μέρος της διαδικασίας καινοτομίας και ότι υπάρχει μια ορισμένη απώλεια υπευθυνότητας στα πολύ αποκεντρωμένα συστήματα (Peters και νερουλάσ 1982).