Pogingen Om De Drie Benaderingen Te Integreren

Tijdens lats 30 jaar, zijn er pogingen geweest om integratie van de drie benaderingen van beheer te bereiken. Op van deze pogingen, beklemtoont de systemenbenadering, dat de organisaties als totale systemen moeten worden bekeken. Een andere, de onvoorziene gebeurtenisbenadering, beklemtoont dat de juistheid van een bestuurspraktijk contingent is op hoe het de praktische situatie past waarin het wordt toegepast.

De Benadering Van De Onvoorziene Gebeurtenis

Één pionier die in het overgaan van organisatietheorie tot de onvoorziene gebeurtenisbenadering instrumentaal was was Joan Woodward, die het effect van technologie op de organisatie bestudeert. Woodward vond dat vele variaties in organisatiestructuur met verschillen in productietechnieken werden geassocieerd. Als aangehaalde Woodward:

De "verschillende technologieën legden verschillende soorten eisen op, en deze eisen moesten samengekomen door een aangewezen structuur. De commercieel succesvolle firma's schenen die te zijn in die de functie en de vorm complementair waren.

Verscheidene auteurs hebben verder sommige ides van onvoorziene gebeurtenis het denken ontwikkeld. Één van deze belangrijke medewerkers is James D. Thompson, het van wie werk op het gebied van het effect van de technologie bij de organisatie reeds een schrijver uit de klassieke oudheid is.

Thompson debatteerde dat de organisaties die gelijkaardige technologische problemen ervaren in gelijkaardig gedrag in dienst zullen nemen.

Het de benaderingenbeheer van de onvoorziene gebeurtenismening vanuit een totaal verschillend perspectief dan de formele scholen van beheer. Scholen van de klassieke, veronderstelden de gedrags, en beheerswetenschap een universele benadering. Zij stelden de ontdekking van "één-best-manier" beheersprincipes die voor de zelfde technieken op elke organisatie toepaste. Nochtans, weten de ervaren managers dat niet alle mensen en situaties identiek zouden moeten worden behandeld. Daarom stelt de onvoorziene gebeurtenisbenadering dat de universele oplossingen en de principes op organisaties niet kunnen worden toegepast. In eenvoudige termen, stelt de onvoorziene gebeurtenistheorie voor dat in de praktijk doen hangen welke managers af van, of is contingent op, een bepaalde reeks omstandigheden - een situatie.

Het onvoorziene gebeurtenisperspectief vertelt ons dat de doeltreffendheid van diverse bestuurspraktijken, stijlen, technieken, en functies al naar gelang de bijzondere omstandigheden van de taak situation..Management's is zal variëren naar belangrijke onvoorziene uitgaven te zoeken. De belangrijkste determinanten van de onvoorziene gebeurtenismening hebben op de externe en interne milieu's van de organisatie betrekking. Nochtans, is de onvoorziene gebeurtenisbenadering niet zonder zijn critici. Zijn belangrijk probleem is dat het vaak als verontschuldiging voor het verwerven van geen formele kennis over beheer wordt gebruikt. Deze formele studie van beheer helpt managers beslissen welke factoren relevant zijn in wat de situaties en zijn zekere elementen als stichting voor de voortdurende groei en ontwikkelingen zouden moeten dienen.